சென்ற பகுதியை படிக்க
காலையில் கிளம்பி பெற்றோருக்கு தொலைபேசியில் விடை கூறிவிட்டு, பிள்ளைகளை எழுப்பி அவர்களிடம் முத்தங்கள் பெற்று, விடையும் பெற்று மனைவியுடன் ரயில் நிலையம் நோக்கி சென்றோம், உடனே வந்துவிட்டது ரயில் நிலையம், பிரிவினை பார்வையிலும் பகிர்ந்துக்கொண்டு பிரிந்தோம், அவள் செல்லும் வரை நின்றுவிட்டு பின் ரயில் நிலையம் நுழைந்தேன். விமானநிலையம் செல்ல நடுவில் ஒரு train மாறவேண்டும். மாறவேண்டிய இடத்திற்கு போகும் ரயில் பாதி வழிதான் போகும் அங்கிருந்து ஒரு பேருந்து பிடித்து செல்லவேண்டும் என்று அறிவிப்பு பலகையில் பார்த்ததும் சற்றே குழப்பம், வழக்கமாய் தோன்றும் சகுன தடை எண்ணம் தோன்றாமல் இல்லை, அந்த எண்ணத்தை சற்றே கண்டுக்கொள்ளாமல், வழக்கமாய் எனக்குள் நடக்கும் சுய அறுதல் வார்த்தைகளும் அதற்கு எதிர் வாக்குகளுக்கும் இடம் கொடுக்காமல், மனைவிக்கு அலைப்பேசியில் அழைப்பு விடுத்தேன், அவளும் வந்தாள் பதற்றத்துடன், பாதி பனி மூட்டத்தில் என்னை விமான நிலையம் வரை வந்து விட்டு சென்றாள். தனியாய் போகிறாள், அவள் driving யில் நம்பிக்கை இருந்தாலும், அவள் வீடு செல்லும் வரை கொஞ்சம் பதற்றமாகவே இருந்தது.
விமானநிலையம் உள்ளே ஒரு பெரிய வரிசை நின்றுகொண்டிருந்தது, இத்தனை பேர் இவ்வளவு கூட்டமா எங்கே தான் போகிறார்களோ தெரியவில்லை; நான் அங்கு தனியாய் இருந்த ஒரு சுய சேவை இயந்திரத்தில் என் பயணத்தை பதிவு செய்தேன், அதில் இருக்கை எண்ணை தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு இருப்பதால், உடனே ஜென்னல் அருகே இருக்கை கிடைக்குமா என்று தேடினேன், எங்கும் இல்லை, இருந்தாலும் இப்பொழுது இருக்கும் இருக்கையை விட பின்னால் ஜென்னல் ஒட்டிய வரிசையில் நடு இருக்கை நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்து அதை தேர்வு செய்தேன், அதை தேர்வு செய்ததில் இன்னொரு காரணமும் இருக்கு, எங்கே நம்மை சக ஊழியர்களுடன் சேர்த்து உட்காரவைத்துவிடுவார்களோ என்றுதான். சக ஊழியர்களுடன் பயணம் செய்வதில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லையென்றாலும், ஒரு சுதந்திரம் வேண்டியே இந்த முடிவு. விமான நிழைவு சீட்டு எடுத்தவுடன் என் சகாகளுக்கு(சக ஊழியார்களுக்கு) அலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று விசாரித்துவிட்டு நான் அவர்களுக்காக காத்துகொண்டு இருப்பதாக சொல்லிவிட்டு, காத்திருந்தேன் மணி 8 : 30.
கூட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது, ஒன்பது மணிக்கு ஒரு சகா அலைப்பேசியில் அழைத்தார் நான் எடுப்பதற்குள் இணைப்பு துண்டாகிவிடவே அவர் நுழைவு சீட்டு பெறவும் பெட்டியை மற்ற பெட்டிகளுடன் விமானத்தில் ஏற்றவும் சென்றுவிட்டார், நான் அதுவரை என் பெட்டியை என்னிடமே வைத்திருந்ததால் நானும் பெட்டியை ஒப்படைக்க சென்றேன், அங்கேயும் வரிசை எல்லாம் முடிந்து சோதனை வரிசைக்கு சென்றோம் அது இரண்டு கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு நீண்டது, இரெண்டாவது சகாவும் வந்து சேர்ந்தார் மூவரும் வரிசையில் நின்றுக்கொண்டிருந்தோம், இன்னும் 50 நிமிடங்களில் விமானம், வரிசை நகர்வதாக தெரியவில்லை திடீரென்று ஒரு விமான பணிப்பெண் வந்து எங்களை ஒரு குறுக்கு வழியில் எல்லோருக்கும் முன்னதாக பாதுக்காப்பு சோதனைக்கு அனுப்பினார். நாங்களும் அவசரம் அவசரமாக பாதுகாப்பு சோதனைகளை முடித்து கடைசி பத்து நிமிடம் இருக்கும் பொது விமானத்துள் நுழைந்தோம், எனது இருக்கை பின்னால் இருப்பதால் அனைவரையும் கடந்து எனது இருக்கை எண்ணை பார்த்துக்கொண்டே சென்றேன் 56B அங்கே ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி எனக்காக காத்திருந்தது ( கண்ணா ஒரு லட்டு தின்ன ஆசையா !!!) எனக்கு பக்கத்தில் ஒரு அழகான பெண் என்னை பார்த்ததும் சிரித்து எனக்கு வழிவிட்டாள் மணி பார்த்தேன் 10 : 33 இன்னும் மூன்று நிமிடத்தில் விமானம் கிளம்ப போகிறது பக்கத்தில் ஜென்னல் சீட்டில் யாரும் வரவில்லை (கண்ணா இரண்டு லட்டு தின்ன ஆசையா!!)...
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக